Magritte en Pinkerton zijn complementair, de klassieke detective onthult de waarheid en Magritte toont dat er misschien geen definitieve waarheid is. Het detective-thema geeft een unieke inkijk om zijn surrealistische wereld te begrijpen. Magritte groeide op met detectiveverhalen en sensatiekranten. Deze thema’s nam hij mee in zijn kunst in de vorm van maskers en vermommingen, identiteiten en verborgen lagen, spanning tussen wat getoond wordt en wat verborgen blijft. Voorbeelden in zijn werk zijn mannen met bolhoeden, gezichten achter doeken, ramen die bedriegen en objecten die niet zijn wat ze lijken.
Het échte Pinkerton is opgericht in 1850 met als motto “We never sleep”. De activiteiten waren opsporing van criminelen, undercoverwerk, bescherming van politici en later bedrijfsveiligheid en contraspionage. Deze detectives ontmaskeren de ‘chaos’.
‘Nat Pinkerton’ was een fictieve detective, deze boekjes verschenen rond 1890 vaak in het Duits en Frans. Hier was de detective de held van het mysterie.
Voor privé-detectives is Magritte is een nachtmerrie (twijfel, rookgordijn, en/of verkeerde sporen). Zijn werken tonen dat de waarheid nooit volledig te vatten is. Hij is een inspiratiebron voor het onderzoeken van het onzichtbare en het raadselachtige … Grappig dat mijn oog erop viel tijdens dit bezoek.
(foto is genomen in het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen – KMSKA).